Στο σύγχρονο μπάσκετ, οι περισσότερες επιθέσεις δεν κρίνονται σε σετ πέντε εναντίον πέντε, αλλά σε καταστάσεις δύο εναντίον δύο. Το λεγόμενο 2-man game αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία χτίζονται όλες οι σύγχρονες επιθετικές έννοιες, από το pick-and-roll μέχρι το spacing και τις αποφάσεις υπό πίεση. Σε αυτό το άρθρο αναλύουμε τις βασικές μορφές του 2-man παιχνιδιού και εξηγούμε πώς η σωστή κατανόησή τους μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που διαβάζετε και παίζετε το παιχνίδι.
Δημιουργία άμεσου πλεονεκτήματος
Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο μέρος κάθε επίθεσης καταλήγει σε μια κατάσταση δύο εναντίον δύο. Ακόμα, κι όταν έχουμε ένα σετ παιχνίδι, πέντε εναντίον πέντε, κάποια στιγμή δύο από τους επιτιθέμενους θα κληθούν να πάρουν μια απόφαση για την κατάληξη της συγκεκριμένης επίθεσης. Τα 2-man triggers είναι απλές συνεργασίες μεταξύ δύο παικτών, που στόχο έχουν τη δημιουργία άμεσου πλεονεκτήματος.
Dribble Handoff (DHO)
Πρώτα απ’ όλα, υπάρχουν triggers που βασίζονται στο handoff, όπως ένα απλό dribble handoff, το οποίο είναι προφανές, αλλά εξαιρετικά πολύτιμο για να κατανοήσετε πώς να τα επιτεθείτε και να δημιουργήσετε πλεονεκτήματα για τα οποία θα μιλήσουμε.
Το DHO είναι μια επιθετική τακτική που περιλαμβάνει έναν παίκτη που κυριολεκτικά δίνει την μπάλα σε έναν συμπαίκτη του. Αυτή η ενέργεια είναι αποτελεσματική επειδή ο παίκτης που δίνει την μπάλα λειτουργεί ως άμεσος σκρίνερ.
Κατά την εκτέλεση ενός DHO, δεν πρέπει να υπάρχει σχεδόν καθόλου χώρος μεταξύ των δύο παικτών. Έτσι, αν ο δέκτης χρησιμοποιήσει σωστά το dribble hand off, θα είναι δύσκολο για τον αμυντικό του δέκτη να διατηρήσει καλή θέση άμυνας, καθώς θα πρέπει να περάσει το μπλοκάρισμα. Έτσι, κατά μία έννοια, το DHO είναι παρόμοιο με το ball screen. Ο πασέρ μετατρέπεται σε σκρίνερ και μπορεί να κόψει προς το καλάθι, να βγει έξω ή να μετακινηθεί σε άλλη περιοχή του γηπέδου, όπως θα συνέβαινε και σε ένα παραδοσιακό pick-and-roll.
Pass & Chase
To pass & chase είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα triggers. Όταν συμβαίνει αυτό στο παρκέ, δηλαδή όταν ένας παίκτης πασάρει και τρέχει αμέσως να πάρει πίσω την μπάλα, ο προσωπικός του αμυντικός, τις περισσότερες φορές “χάνεται”. Πως γίνεται αυτό;
Με τρεις τρόπους: 1. Μπορεί να κοιτάει την μπάλα έχοντας πλάτη στον προσωπικό αντίπαλο, 2. Να χαλαρώνει ή 3. Να χάσει τη θέση του για μερικά δευτερόλεπτα, τα οποία είναι τεράστιας σημασίας στο μπάσκετ. Μια τέτοια κατάσταση είναι αρκετή για να ευνοήσει τον επιτιθέμενο. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ξαναπάρει την μπάλα ο παίκτης που κάνει τη κίνηση με ένα handoff που θα οδηγήσει σε πλεονέκτημα, μπορεί να κάνει fake κίνηση και drive μέχρι το καλάθι ή ακόμα και πάσα πάνω από την άμυνα.
“Χειροβομβίδα” Handoff
Για το τέλος, έχουμε το trigger της “χειροβομβίδας” handoff. Σε αυτή την περίπτωση ο παίκτης ξεκινάει με την μπάλα, συνήθως ντριμπλάροντας προς το κέντρο ή γενικότερα μακριά από το καλάθι, διεισδύοντας με υψηλή ταχύτητα, δίνει την μπάλα γρήγορα και στο τέλος δημιουργεί τον χώρο πριν καν γίνει η πάσα. Σκεφτείτε το σαν να προσπαθείτε να πετάξετε μια χειροβομβίδα από το χέρι σας το συντομότερο δυνατόν. Από αυτή τη σκέψη βγαίνει και το όνομα “χειροβομβίδα” handoff.
Ως αποτέλεσμα, έχετε έναν γκαρντ που επιτίθεται σε έναν ψηλό με χώρο που έχει ήδη δημιουργηθεί, συνήθως στην περιοχή της γραμμής βάσης, όπου θα υπάρχει κάποιος χρήσιμος χώρος, ανάλογα με το πόσο έδαφος μπορεί να καλύψει ο ψηλός πριν από την παράδοση, καθώς και με τη γωνία επίθεσης που παίρνετε ως χειριστής της μπάλας. Εν συντομία, ο ψηλός καλείται να αμυνθεί με μειονέκτημα χώρου, ο γκαρντ επιτίθεται με ορμή, και η άμυνα δεν προλαβαίνει να οργανωθεί. Γι’ αυτό και το συγκεκριμένο trigger αποτελεί ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία του σύγχρονου spacing, ειδικά απέναντι σε άμυνες που αλλάζουν στα σκριν.
