Η φετινή μεταγραφική περίοδος στο ελληνικό μπάσκετ έχει πολλά ενδιαφέροντα σημεία, όμως κανένα δεν κάνει περισσότερο θόρυβο από αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, βρίσκονται ταυτόχρονα σε μια φάση βαθιάς αναδιάρθρωσης, χτίζοντας δύο ομάδες που τουλάχιστον στα χαρτιά μοιάζουν πολύ πιο ανταγωνιστικές από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια.
Δεν μιλάμε απλώς για μερικές καλές μεταγραφές, αντιθέτως μιλάμε για δύο projects που έχουν πίσω τους προπονητικό βάρος (Σπανούλης, Τρινκιέρι), οικονομική ώθηση (Σιάο, Μυστακίδης), φιλοδοξία και γενικότερα την ανάγκη να ξαναβάλουν τη Θεσσαλονίκη στο κέντρο της μπασκετικής συζήτησης. Από τη μία πλευρά ο Άρης, από την άλλη ο ΠΑΟΚ, και ανάμεσά τους μια πόλη που ξέρει καλύτερα από τις περισσότερες τι σημαίνει μπάσκετ.
Η Θεσσαλονίκη δεν ανακάλυψε τώρα το άθλημα, καθώς χρόνια τώρα το κουβαλάει μέσα της. Από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, συγκεκριμένα, από τα χρόνια που το ελληνικό μπάσκετ έμαθε να γεμίζει γήπεδα, να δημιουργεί ήρωες και να χτίζει αντιπαλότητες που ξεπερνούσαν το παρκέ, η συμπρωτεύουσα είχε πάντα ξεχωριστή θέση στην ιστορία της πορτοκαλί θεάς. Επομένως, αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι απλώς μια καλοκαιρινή ιστορία μεταγραφών, αλλά μια προσπάθεια επιστροφής.
Και αν αυτό ακούγεται κοινότυπο, στο ClutchTime πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη είδηση του φετινού καλοκαιριού στην Ευρώπη από την αντεπίθεση της δικής μας μπασκετικής πόλης.
Άρης, ΠΑΟΚ και Θεσσαλονίκη… από την “αστρόσκονη” στο παρκέ
Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, πέρα από τους φιλάθλους του Άρη και του ΠΑΟΚ, έχει σταθεί μέχρι τώρα κυρίως στην “αστρόσκονη”. Όταν λέμε “αστρόσκονη” εννοούμε τα μεγάλα ονόματα, τις υπογραφές που έκαναν “μπαμ” και τη γενικότερη αίσθηση ότι οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε μια διαδικασία επιστροφής. Αυτό είναι απολύτως λογικό που συμβαίνει, αλλά δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στο “δέντρο”. Οι μεταγραφές φέρνουν ενθουσιασμό, οι γεμάτες εξέδρες φέρνουν συσπείρωση, και οι “βόμβες” δημιουργούν προσδοκία. Ωστόσο, όσο περνά η θερινή μεταγραφική περίοδος και όσο πλησιάζουμε στην έναρξη της φετινής σεζόν, το ενδιαφέρον πρέπει σιγά σιγά να μετακινηθεί στο “δάσος”. Τι σημαίνει αυτό; Πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στο ίδιο το μπάσκετ.
Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή χτίζουν κάτι το οποίο δεν θα κριθεί μόνο στο αν κάποια μεταγραφή ακούστηκε εντυπωσιακή τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, ούτε στο ποιος κέρδισε τις μεγαλύτερες εντυπώσεις στο timeline. Στο τέλος της ημέρας, οι ομάδες του Βορρά θα κριθούν για το αν αυτές οι κινήσεις καταφέρουν να δημιουργήσουν ένα σύνολο. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο φαίνονται οι πραγματικές “βόμβες”. Η μπασκετική ουσία δεν βρίσκεται στον καλοκαιρινό θόρυβο, αλλά στο αν αυτός ο θόρυβος έχει κάτι να δείξει μέσα στο παρκέ.
Δύο δρόμοι επιλογής για την άνοδο επιπέδου
Για να ανέβει επίπεδο μία ομάδα, υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι. Ο πρώτος βασίζεται στη λογική του να “κατεβάσεις” παίκτες από το υψηλότερο επίπεδο, για να σε ανεβάσουν. Αυτό δεν θα πρέπει να θεωρείται “προσβλητικό” αλλά μια αντικειμενική μπασκετική παρατήρηση. Πολλές ομάδες στην Ευρώπη έχουν χτιστεί με αυτόν τον τρόπο. Ο δεύτερος τρόπος είναι να πάρεις παίκτες που δεν έρχονται απλώς για να σου δώσουν εμπειρία, αλλά για να ανέβουν και οι ίδιοι μαζί σου. Παίκτες με κίνητρο, με περιθώριο, με ανάγκη να αποδείξουν κάτι και με φιλοδοξία να χρησιμοποιήσουν το project ως πλατφόρμα για το επόμενο βήμα τους.
Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ δεν επιλέγουν κάποιον από τους δύο δρόμους αλλά κάνουν μια μίξη. Και οι δύο έχουν παίκτες με εμπειρία και ταυτόχρονα ονόματα που ανεβάζουν το επίπεδο της κουβέντας. Και το βασικότερο ίσως είναι πως και οι δύο έχουν προπονητές που από μόνοι τους αλλάζουν την εικόνα των projects. Στον ΠΑΟΚ υπάρχει ο Αντρέα Τρινκιέρι, ένας προπονητής με μακρά πορεία στο υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο και με εμπειρία σε απαιτητικά αποδυτήρια. Στον Άρη υπάρχει ο Βασίλης Σπανούλης, μια προσωπικότητα-σύμβολο για το ελληνικό μπάσκετ και ένας προπονητής που ήδη έχει δείξει ότι θέλει ομάδες με ένταση, χαρακτήρα και ξεκάθαρη κατεύθυνση.
ΠΑΟΚ
Πιο έτοιμος στην εκκίνηση
|
Άρης
Μεγαλύτερο upside μέσα στη σεζόν
|
Η διαφορά ανάμεσά τους είναι ότι ο ΠΑΟΚ μοιάζει, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, πιο έτοιμος να πατήσει γρήγορα στα πόδια του. Ο Νικ Καλάθης, ακόμη και σε αυτή τη φάση της καριέρας του, είναι μια δικλείδα ασφαλείας. Ξέρει να οργανώνει, να ελέγχει τον ρυθμό και να βάζει την μπάλα στο σωστό σημείο. Ο Τσέντι Όσμαν προσθέτει στους “ασπρόμαυρους” ποιότητα και προσωπικότητα, ενώ ο Γκρέι δίνει ακόμη μία σταθερά σε ένα ρόστερ που δείχνει φτιαγμένο για να είναι ανταγωνιστικό από νωρίς.
Ο Άρης, από την άλλη, μοιάζει περισσότερο με ομάδα που ίσως χρειαστεί χρόνο, αλλά μπορεί να έχει μεγαλύτερο upside όσο προχωράει η σεζόν. Έχει στο ρόστερ του έναν από τους καλύτερους ενεργούς Έλληνες παίκτες σήμερα, τον Βασίλη Τολιόπουλο. Έχει αθλητικότητα, έχει διαφορετικά κορμιά, έχει παίκτες που μπορούν να του δώσουν σχήματα και ευελιξία. Την ίδια στιγμή, όμως, αρκετοί από τους διαθέσιμους παίκτες έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά (δημιουργία, σκορ) με αποτέλεσμα να δημιουργείται πλεόνασμα στο backcourt του “Αυτοκράτορα”. Το ερώτημα είναι πώς θα μοιραστούν οι ρόλοι, ποιοι θα είναι οι go-to guys και πόσο γρήγορα θα συγχρονιστεί το ρόστερ με αυτά που θέλει ο Σπανούλης.
Χτίζοντας ευρωπαϊκό βάθος
Ο Άρης βρίσκεται πλέον σε ρόστερ 17 παικτών και ο ΠΑΟΚ σε 16. Αυτοί οι αριθμοί από μόνοι τους δείχνουν ότι οι δύο ομάδες δεν χτίζονται απλώς για να κάνουν εντύπωση αλλά χτίζονται για να αντέξουν στις απαιτήσεις. Η σεζόν πλέον είναι μεγαλύτερη, πιο απαιτητική και δημιουργεί μεγαλύτερη φθορά. Το EuroCup δεν είναι μια διοργάνωση που μπορείς να αντιμετωπίσεις με ρόστερ λίγων σταθερών. Θέλει επιλογές, βάθος, εναλλακτικά σχήματα και παίκτες που μπορούν να σηκώσουν διαφορετικούς ρόλους μέσα στη χρονιά. Αν συνυπολογιστεί και ο πολύ σημαντικός παράγοντας των τραυματισμών, γίνεται σαφές πως σε κάθε ομάδα πλέον πρέπει όλοι να είναι έτοιμοι να βοηθήσουν στις καταστάσεις που δημιουργούνται εν μέσω μιας σεζόν.
Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένα σημαντικό παράδοξο. Στην Ελλάδα, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ ξέρουν ότι έχουν μπροστά τους το “αιώνιο” δίπολο, Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή η κυριαρχία που κρατάει χρόνια στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι δύσκολο να σπάσει από τη μία στιγμή στην άλλη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο τρόπος που χτίζουν το ρόστερ τους δείχνει ότι δεν σκέφτονται μόνο την πορεία τους στην Ελλάδα, αλλά συνολικά τη σεζόν τους σε Ελλάδα και Ευρώπη. Σκέφτονται μια σεζόν στην οποία θα χρειαστούν βάθος, αντοχή και προσαρμογή. Και αυτό το σημείο δείχνει τη σοβαρότητα των δύο ομάδων του Βορρά. Η προσπάθειά τους δεν εξαντλείται στα μεγάλα ονόματα, αλλά στη δημιουργία ενός υγιούς περιβάλλοντος μέσα στο οποίο αυτά τα ονόματα μπορούν να λειτουργήσουν για το καλό της ομάδας και όχι το ατομικό καλό.
Η Θεσσαλονίκη δεν επιστρέφει επειδή Άρης και ΠΑΟΚ έκαναν “βόμβες”
Η Θεσσαλονίκη, λοιπόν, έχει ήδη επιστρέψει στη συζήτηση. Αυτό είναι το δεδομένο της υπόθεσης. Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ έχουν ήδη αλλάξει το ενδιαφέρον του κόσμου, έχουν δημιουργήσει προσδοκίες και έχουν βάλει ξανά τη συμπρωτεύουσα στο κέντρο του μπασκετικού χάρτη. Αυτό, όμως, είναι μόνο το πρώτο βήμα.
Από εδώ και πέρα, το πραγματικό ερώτημα είναι εάν θα μπορέσει ο ΠΑΟΚ να μετατρέψει την εμπειρία του σε σταθερότητα, έλεγχο και διάρκεια και εάν θα μπορέσει ο Άρης να μετατρέψει την αθλητικότητα, το ταλέντο και την προπονητική του κατεύθυνση σε κανονική ταυτότητα. Συνολικά, ποιος μπορεί να μετατρέψει τις “βόμβες” σε λειτουργική ομάδα.
Η Θεσσαλονίκη ακούστηκε ξανά. Αυτό το πέτυχαν ήδη ο Άρης και ο ΠΑΟΚ. Το δύσκολο τώρα είναι να μη μείνουν μόνο στον θόρυβο…
