Ο πάγκος της Μπασκόνια χρειάζεται πάθος, ένταση και… τρέλα. Ο Πάολο Γκαλμπιάτι το έδειξε οδηγώντας την ομάδα σε ιστορικό κύπελλο μετά από 17 χρόνια.
Οι ντόπιοι το λένε “carácter Baskonia” και σε απλή μετάφραση αυτό σημαίνει “να είσαι Βάσκος”, όχι απαραίτητα στην καταγωγή, αλλά στην ψυχή. Να έχεις πάθος, ενέργεια, σκληρότητα, αλλά και ανθρώπινη σύνδεση με τους γύρω σου.
Αυτή τη φιλοσοφία ακολουθεί και ο νυν προπονητής της Μπασκόνια, ο Πάολο Γκαλμπιάτι.
Ο Ιταλός που δεν ανήκει στους “εκλεκτούς”
Ο κόουτς Γκαλμπιάτι εξαργύρωσε την πολύ καλή του παρουσία στο Τρέντο, αναλαμβάνοντας τον πάγκο της Μπασκόνια σε ένα ομολογουμένως ιντριγκαδόρικο ταίριασμα. Είναι ένας άνθρωπος που ζει το παιχνίδι, βγάζει πάθος, εξωτερικεύει κάθε συναίσθημα και μιλάει με τη χαρακτηριστική ιταλική προφορά του τα αγγλικά. Πίσω όμως από την ένταση, υπάρχει ένας προπονητής ικανός να φτάσει αθλητές στο επόμενο επίπεδο.
Ο 42χρονος Ιταλός δεν ανήκει στον κύκλο των “μεγάλων” ονομάτων, αλλά σε εκείνους που δουλεύουν, εξελίσσουν και εξελίσσονται. Σε εκείνους που φέρνουν ιδέες, χτίζουν ομάδες με ταυτότητα, βελτιώνουν παίκτες και αφήνουν το αποτύπωμά τους στα παρκέ. Ανήκει σε εκείνους που συχνά δεν εκτιμώνται όσο αξίζουν στην πραγματικότητα.
Η γενιά των προπονητών που εξελίσσει παίκτες
Η νέα γενιά προπονητών περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Τουόμας Ίισαλο (Βόννη, Παρί), ο Φραντσέσκο Ταμπελίνι (Νίμπουρκ, Παρί), οι λίγο πιο έμπειροι Σίτο Αλόνσο (Μούρθια), Ίμπον Ναβάρο (Μάλαγα) και φυσικά ο ίδιος ο Πάολο Γκαλμπιάτι, ο άνθρωπος που οδήγησε την Μπασκόνια στον πρώτο τίτλο της μετά το πρωτάθλημα του 2020.
Ο Ιταλός κόουτς πανηγύρισε το τρίτο κύπελλο της καριέρας του, μετά τις δύο κατακτήσεις στη χώρα του, με την Τορίνο το 2018 και την Τρέντο πέρσι (2025). Η δουλειά του εκεί του άνοιξε το δρόμο για τον πάγκο της Μπασκόνια. Το μπάσκετ που παρουσιάζει είναι διασκεδαστικό, μερικές φορές χαοτικό, αλλά πάντα έχει ταυτότητα. Το πιο σημαντικό στοιχείο του; Η ικανότητά του να κάνει τους παίκτες του να πιστέψουν σε αυτό που ζητά.
Οι προπονητές δεν είναι φιλόσοφοι. Αντιθέτως, είναι επαγγελματίες που κινούνται καθημερινά κάτω από πίεση και ανταγωνισμό, σε ένα περιβάλλον γεμάτο αβεβαιότητα. Κανείς τους δεν επιδιώκει να μείνει στην ιστορία μόνο για το “στυλ” ή τις ιδέες του, αλλά για όλα όσα κατάφερε εφαρμόζοντάς τες. Και ο Γκαλμπιάτι έχει ήδη κάτι χειροπιαστό να δείξει.
Φτάνοντας στην επιτυχία ως αουτσάιντερ
Η Μπασκόνια πήρε το Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey) μετά από 17 χρόνια αναμονής, σηκώνοντας το 7ο κύπελλο της ιστορίας της, με το χαμηλότερο μπάτζετ της ιστορίας της. Η τελευταία φορά που κατέκτησε κάποιον τίτλο ήταν το 2009, όταν ακόμα λεγόταν Ταού Κεράμικα, με την ομάδα του Ντούσκο Ιβάνοβιτς, που είχε ως πρωτοπαλίκαρα τους Πριτζιόνι, Ρακόσεβιτς, Πιτ Μάικλ, Τελέτοβιτς, και Σπλίτερ.
Φέτος, στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ισπανίας με τη Μπαρτσελόνα έφτασε τους 70 και στον τελικό με τη Ρεάλ στους 100. Το αγωνιστικό πλάνο άλλαξε, το πνεύμα όμως έμεινε το ίδιο. Μια ομάδα-αουτσάιντερ που μοχθεί για κάθε μπάλα στο παρκέ, που βάζει τα χέρια στην άμυνα, που ορμά σε κάθε ριμπάουντ και μένει εκεί μέχρι να “σκάσει” τον αντίπαλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι επικράτησε των δύο “αιωνίων” της Ισπανίας με συνολικό σκορ 54-26 στις τελευταίες περιόδους των δύο αγώνων!
Για άλλη μια φορά, όπως και στην Τρέντο, ο Γκαλμπιάτι και η ομάδα του, βρέθηκε στη θέση του αουτσάιντερ. Και για άλλη μια φορά η ιστορία γράφτηκε με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή με ένταση, πίστη, συναισθηματική ταύτιση και εν τέλει επικράτηση. Σαν… Βάσκος γιατί όπως λένε κι εκεί, Baskonia no se rinde! (η Μπασκόνια δεν παραδίδεται).
Η υπενθύμιση για το πως μετράμε την επιτυχία
Η Μπασκόνια μπορεί να μην κάνει τη σεζόν που ονειρεύεται στην Ευρωλίγκα, όμως στην Ισπανία βρίσκεται πίσω μόνο από τις δύο “μεγάλες” και την Βαλένθια. Η προτελευταία ομάδα της κατάταξης της Ευρωλίγκας κατέκτησε το κύπελλο Copa del Rey και “έριξε” καμπανάκι υπενθύμισης για κάτι πολύ σημαντικό: η επιτυχία δεν μετριέται πάντα με βάση τα μπάτζετ, τα ρόστερ ή τις προσδοκίες.
Υπάρχουν δουλειές που αξίζουν, υπάρχει πολύ όμορφο μπάσκετ εκεί έξω και υπάρχουν προπονητές που κερδίζουν χωρίς να ανήκουν στους “εκλεκτούς”. Ο Πάολο Γκαλμπιάτι είναι ένας από αυτούς.
