Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στη νέα σεζόν με ένα από τα πιο γεμάτα backcourts της EuroLeague. Ναν, Φρανσίσκο, Σλούκας, Γκραντ και Μπάντιο μπορούν να δημιουργήσουν και να σκοράρουν με διαφορετικό τρόπο. Η ποιότητα υπάρχει και το πραγματικό ερώτημα είναι πώς ο κόουτς Ομπράντοβιτς θα μοιράσει τους ρόλους και θα κάνει όλες αυτές τις επιλογές να λειτουργήσουν μαζί.
Ποιος θα έχει τη μπάλα όταν πραγματικά καίει;
Πόσο εύκολα μπορούν να συνυπάρξουν Ναν και Φρανσίσκο;
Τι ακριβώς ζητάς πλέον από τον Σλούκα;
Και κυρίως, πώς μια ομάδα με τόσο ball-handling στην περιφέρεια θα αξιοποιήσει παράλληλα ένα σύνολο forwards που μπορεί να κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα;
Η περιφέρεια του Παναθηναϊκού και το μοίρασμα των ρόλων
Το να έχεις έναν παίκτη που μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ είναι πολυτέλεια. Το να έχεις τέσσερις ή πέντε διαφορετικούς είναι μια εντελώς διαφορετική συνθήκη. Ο Ναν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις… Μπορεί να σταματήσει για pull-up shots, να παίξει μέσα από αλλαγές και να δημιουργήσει χώρο εκεί που πολλές φορές δεν υπάρχει. Ο Φρανσίσκο μπορεί να δημιουργήσει πλεονέκτημα μέσα από το πρώτο του βήμα και την εκρηκτικότητά του. Ο Σλούκας, ακόμα και στην ηλικία που είναι, εξακολουθεί να διαβάζει μια άμυνα με τρόπο που λίγοι guards στην Ευρώπη μπορούν, ενώ ο Γκραντ έχει τα δικά του sweet spots και μπορεί να εκτελέσει όταν η επίθεση του δημιουργήσει τη σωστή κατάσταση. Ο Μπάντιο είναι λίγο διαφορετική περίπτωση. Δεν είναι απαραίτητα ο παίκτης που θα έλεγες ότι είναι elite σε ένα συγκεκριμένο επιθετικό χαρακτηριστικό, αλλά μπορεί να δώσει λίγο απ’ όλα και κυρίως να συμπληρώσει τις υπόλοιπες επιλογές.
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, δεν χρειάζεται απαραίτητα να περιμένει από τον Ναν να λύσει κάθε δύσκολη κατοχή. Ναι, μπορεί να είναι ο Ναν. Μπορεί, όμως, να είναι ο Φρανσίσκο. Μπορεί να είναι ο Σλούκας μέσα από μια pick-and-roll κατάσταση. Μπορεί ακόμη το πλεονέκτημα να έχει δημιουργηθεί από κάποιον άλλον και η μπάλα να καταλήξει στον Γκραντ, ο οποίος θα πάρει την τελική απόφαση. Και όλα αυτά ακούγονται ωραία αλλά κάπου εδώ εμφανίζεται και ο πρώτος αστερίσκος. Όταν υπάρχουν τόσοι παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν, πρέπει να βρεθεί και το ποιος θα το κάνει, πότε θα το κάνει και κυρίως με ποιους δίπλα του.
Ναν και Φρανσίσκο: Η συνύπαρξη που μπορεί να αλλάξει την επίθεση
Για μένα, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Παναθηναϊκού θα είναι η συνύπαρξη Φρανσίσκο και Ναν. Κι όχι για το ερώτημα γύρω από το scoring, το αντίθετο. Ο Φρανσίσκο έχει μάθει να διαχειρίζεται μεγάλο όγκο κατοχών στο pick-and-roll. Είναι χαρακτηριστικό πως την περσινή σεζόν το 39% των κατοχών του προερχόταν από τέτοιες καταστάσεις, με 0,85 πόντους ανά κατοχή ως χειριστής, 31,6 δημιουργούμενους πόντους και 37,5% ποσοστό στις ασίστ. Είναι ένας παίκτης, δηλαδή, που μπορεί να δημιουργήσει πλεονέκτημα πρώτα με την έκρηξή του και στη συνέχεια να διαβάσει τι του δίνει η άμυνα. Ο Ναν, από την άλλη, λειτουργεί λίγο διαφορετικά. Το ταλέντο του είναι elite – πράγμα αδιαμφισβήτητο – και θεωρητικά μπορεί να δημιουργήσει και για τους υπόλοιπους. Ωστόσο, από αυτά που έχουμε δει μέχρι σήμερα το παιχνίδι του γέρνει περισσότερο στο προσωπικό σκοράρισμα, έχοντας τη λογική “δημιουργώ πρώτα για εμένα”. Του αρέσει το pull-up shot, του αρέσει να πάρει τις δύο-τρεις ντρίμπλες και να φτάσει στο δικό του σουτ.
Φυσικά, δεν χρειάζεται ο Παναθηναϊκός να κάνει τον Ναν κάτι που δεν είναι. Θα ήταν παράλογο να έχεις έναν από τους μεγαλύτερους σκορερ της EuroLeague και να προσπαθήσεις να του αφαιρέσεις αυτό που τον κάνει ξεχωριστό. Το θέμα ίσως είναι περισσότερο το πότε. Πότε θα πάει στο pull-up shot, πότε θα εκμεταλλευτεί το πρώτο πλεονέκτημα για να επιτεθεί προς τη ρακέτα και πότε θα αφήσει τον Φρανσίσκο να λειτουργήσει περισσότερο ως δημιουργός. Θεωρώ ότι ειδικά σε αυτό το κομμάτι θα πέσει αρκετό… φροντιστήριο κόουτς Ομπράντοβιτς μέχρι να βρεθεί η σωστή ισορροπία. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση, μάλιστα, να βλέπουμε αρκετά παιχνίδια να κλείνουν με Φρανσίσκο και Ναν μαζί στην περιφέρεια.
Στα forwards φαίνεται η λογική του complementary team building
Στο φετινό χτίσιμο του Παναθηναϊκού τα guards δεν είναι συνολικά τόσο physical όσο ίσως δείχνει η ποσότητα των σωμάτων στην περιφέρεια. Ναι, υπάρχει ο Γκραντ, υπάρχει ο Μπάντιο, αλλά Ναν, Φρανσίσκο και ένας Σλούκας που βρίσκεται πλέον σε διαφορετικό σημείο της καριέρας του δεν δημιουργούν από μόνοι τους μια περιφέρεια που θα κερδίζει κάθε βράδυ μέσα από physicality και hustle. Και κάπου εδώ φαίνεται η λογική του roster building. Αυτό που δεν έχεις τόσο έντονα σε μια γραμμή, προσπαθείς να το καλύψεις στην επόμενη.
Στα φόργουορντς βλέπεις Μπόνγκα, Χουάντσο, Χέις-Ντέιβις, Γιαμπουσέλε. Διαφορετικά κορμιά, μέγεθος και χαρακτηριστικά που δεν υπάρχουν στον ίδιο βαθμό στην περιφέρεια. Στο σύγχρονο μπάσκετ δεν χρειάζεται κάθε θέση να σου δίνει τα πάντα. Χρειάζεται το σύνολο να μπορεί να καλύπτει αυτά που λείπουν. Το φετινό ρόστερ του Παναθηναϊκού ακολουθεί στην πράξη το λεγόμενο complementary team building.
Το επιθετικό playbook του Παναθηναϊκού ανοίγει
Ο Χέις-Ντέιβις μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο “3”, στο “4”, ακόμη και σε πιο ιδιαίτερα σχήματα στο “5”. Επιθετικά μπορεί να λειτουργήσει με την μπάλα, να παίξει catch-and-shoot, να βρει post mismatch και να εκμεταλλευτεί το footwork του. Την περσινή σεζόν είχε 1,1 πόντους ανά κατοχή σε catch-and-shoot, 1,0 πόντο σε pick-and-pop καταστάσεις και 18,9 δημιουργούμενους πόντους.
Ο Γιαμπουσέλε δίνει διαφορετικά πράγματα. Μπορεί να παίξει όχι μόνο στο “4” αλλά και στο “5”, να λειτουργήσει ως screener, να popάρει, να βάλει την μπάλα κάτω και να επιτεθεί στο καλάθι. Υπάρχει όμως και ένας διαφορετικός τρόπος να δημιουργηθούν επιθετικές επιλογές, μέσω του Μουσταφά Φαλ. Όχι επειδή θα παίξει ο ίδιος μακριά από την μπάλα, αλλά επειδή η παρουσία του στο post μπορεί να επιτρέψει στους υπόλοιπους να κινηθούν περισσότερο χωρίς αυτή. Αν η άμυνα αναγκαστεί να δώσει προσοχή χαμηλά, ανοίγουν χώροι για cuts, flare screens και γενικότερα off-ball actions γύρω του.
Το “τριφύλλι”, λοιπόν, δεν χρειάζεται να παίζει πάντα το ίδιο μπάσκετ με την ίδια πεντάδα. Μπορεί να μεγαλώσει το σχήμα, να βάλει περισσότερους shooters ή να χρησιμοποιήσει δύο forwards που επιτίθενται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει, βέβαια, και κάτι που δεν αντικαθίσταται τόσο εύκολα. Η απουσία του Όσμαν αφαιρεί ένα κομμάτι rim pressure και transition παιχνιδιού που ο Παναθηναϊκός είχε πέρυσι. Το νέο ρόστερ έχει άλλες απαντήσεις, όχι όμως απαραίτητα την ίδια σε αυτό το κομμάτι.
Η αμυντική ευελιξία περνάει από τα forwards
Στην άλλη πλευρά του παρκέ υπάρχει ένας μικρός αστερίσκος. Στις θέσεις των forwards, ο Παναθηναϊκός έχει σχεδόν ό,τι μπορεί να ζητήσει. Στα guards, όμως, η εικόνα είναι λίγο διαφορετική. Ο Μπάντιο και ο Γκραντ μπορούν να σηκώσουν μεγάλο βάρος. Από εκεί και πέρα, πολλά θα εξαρτηθούν από το πόσο συνεπής θα είναι ο Ναν αμυντικά, ο Φρανσίσκο δεν είναι elite defender και ο Σλούκας λογικά δεν μπορεί πλέον να αναλάβει το ίδιο physical φορτίο που μπορούσε σε προηγούμενες φάσεις της καριέρας του. Άρα δεν αποκλείεται αρκετά από τα πιο ευέλικτα αμυντικά σχήματα του Παναθηναϊκού να χτιστούν γύρω από τα forwards του. Και ίσως αυτό εξηγεί και γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ποσότητα μεγέθους και versatility εκεί.
Τα… δύσκολα μαθηματικά του Ομπράντοβιτς
Ο Παναθηναϊκός δεν φαίνεται να έχει θέμα δημιουργίας, προσωπικής φάσης ή επιλογών. Το θέμα είναι ότι έχει πολλούς παίκτες που μπορούν να επηρεάσουν το παιχνίδι, αλλά όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ο Ναν σκοράρει, ο Φρανσίσκο δημιουργεί μέσα από την έκρηξή του, ο Σλούκας μέσα από το διάβασμα βρίσκει επιλογές, ο Γκραντ συμπληρώνει και “κολλάει” πράγματα, ο Μπάντιο προσθέτει physicality, ενώ ο Χέις-Ντέιβις και ο Γιαμπουσέλε ανοίγουν διαφορετικά σχήματα στο frontcourt. Δεν χρειάζεται όλοι να κάνουν τα πάντα, χρειάζεται να κάνουν τα σωστά πράγματα δίπλα στους σωστούς παίκτες. Σε ένα ρόστερ με τόση ποιότητα, πολλές φορές αυτό είναι δυσκολότερο από το να βρεις απλώς ακόμη έναν καλό παίκτη.
CLUTCHTIME TAKEAWAY
Ο Ομπράντοβιτς δεν χρειάζεται άλλη μία λύση. Πρέπει να βρει ποιοι ρόλοι ταιριάζουν καλύτερα μεταξύ τους.
