Οι Μινεσότα Τίμπεργουλβς έχουν πετύχει περισσότερα από ποτέ τα τελευταία χρόνια, όμως η απλή πρόοδος δεν αρκεί πια. Με τον Άντονι Έντουαρντς να εξελίσσεται σε παίκτη-ορόσημο, η φετινή NBA offseason μπορεί να κρίνει αν οι “λύκοι” βρίσκονται μπροστά στο επόμενο βήμα ή στην αρχή μιας… χαμένης ευκαιρίας.
Για τις περισσότερες ομάδες του NBA, ένας αποκλεισμός πριν από τους τελικούς της περιφέρειας είναι αποτυχία. Για τους Τίμπεργουλβς, θα ήταν κάποτε το καλύτερο αποτέλεσμα μιας ολόκληρης γενιάς. Αυτό ακριβώς είναι και το παράδοξο της σημερινής Μινεσότα. Μετά από τρία χρόνια συνεχούς προόδου, περισσότερες νίκες στα playoffs από οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ιστορίας της και έναν Άντονι Έντουαρντς που μοιάζει έτοιμος να γίνει το επόμενο πρόσωπο του πρωταθλήματος, οι “λύκοι” βρίσκονται μπροστά στο πιο δύσκολο καλοκαίρι της εποχής τους. Αυτό όχι επειδή απέτυχαν αλλά επειδή η απλή πρόοδος δεν είναι πλέον αρκετή.
Οι Τίμπεργουλβς δεν “κυνηγούν” πλέον το παρελθόν τους
Οι Τίμπεργουλβς ως franchise έχουν πετύχει περισσότερα στα playoff τις τελευταίες τρεις σεζόν από ό,τι κατά τα προηγούμενα 34 χρόνια συνολικά. Πρόκειται για μια τεράστια επιτυχία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως η Μινεσότα είναι μια ομάδα που έψαχνε για χρόνια σταθερότητα και αξιοπιστία. Ταυτόχρονα, όμως, παραμένουν ένα καθαρό βήμα πίσω από τις καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος. Πλέον οι “λύκοι” έχουν χαράξει τέτοια πρόοδο ώστε να μην τους αρκεί να ξεπεράσουν το παρελθόν τους αλλά τις καλύτερες ομάδες του σήμερα.
Η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος δεν είναι το μόνο κριτήριο επιτυχίας στο NBA, αλλά αποτελεί έναν δηλωμένο στόχο αυτού του franchise των “λύκων”. Με έναν παίκτη του επιπέδου του Έντουαρντς στο ρόστερ, πώς θα μπορούσε να μην είναι; Γι’ αυτό και το ερώτημα είναι πόσο γρήγορα μπορεί η Μινεσότα να μετατρέψει μια πολύ καλή ομάδα σε ομάδα τίτλου;
Γιατί κακά τα ψέματα, το να είσαι ανερχόμενος είναι άνετο κι ωραίο… το να είσαι έτοιμος, όμως, είναι πολύ πιο δύσκολο.
Η άμυνα της Μινεσότα και το ερωτηματικό στην επίθεση
Το πιο σημαντικό στοιχείο υπέρ των Τίμπεργουλβς είναι ότι δεν πρόκειται για μια ομάδα χωρίς ταυτότητα. Η Μινεσότα έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει δύσκολη τη ζωή μεγάλων αντιπάλων. Έχει μέγεθος, αθλητικότητα, αμυντική προσήλωση και αρκετούς παίκτες που μπορούν να αντέξουν σε διαφορετικά matchups. Μπορεί να παίξει σκληρά, να κόψει ρυθμό, να μετατρέψει μια σειρά σε μάχη κατοχών και να αναγκάσει ακόμη και κορυφαίες επιθέσεις να νιώσουν άβολα.
Στα playoffs, πολλές ομάδες καταρρέουν όταν η πρώτη τους ιδέα δεν λειτουργεί. Οι “λύκοι”, από την πλευρά τους, έχουν δείξει ότι μπορούν να επιβιώσουν μέσα από την άμυνά τους. Ο Ρούντι Γκομπέρ παραμένει ένας από τους παίκτες που αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό τα δεδομένα του γηπέδου στην πίσω πλευρά. Ο Τζέιντεν ΜακΝτάνιελς δίνει μήκος, πίεση και δυνατότητα να ακουμπήσεις πάνω του δύσκολες αμυντικές αποστολές. Ο Ναζ Ριντ προσθέτει διαφορετική ενέργεια, ενώ ο Έντουαρντς έχει τη σωματική δύναμη και την αθλητικότητα να επηρεάζει παιχνίδια και στις δύο πλευρές.
Εκτός όμως από το να ξέρεις να χαλάς το παιχνίδι των άλλων, εξίσου σημαντικό είναι να μπορείς να χτίσεις τη δική σου επίθεση, ειδικά όταν οι σειρές απαιτούν περισσότερα από τον Έντουαρντς. Γιατί άλλο να έχεις άμυνα που μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό και άλλο να έχεις επίθεση που μπορεί να σε οδηγήσει μέχρι το τέλος. Εκεί είναι που βρίσκεται η πραγματική αμφιβολία για τους Μινεσότα.
Τι λείπει γύρω από τον Έντουαρντς στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς;
Ο Έντουαρντς είναι το πιο “φωτεινό” κομμάτι της εξίσωσης των “λύκων”. Είναι ο παίκτης που ξεχωρίζει σε αυτή την ομάδα και γύρω από τον οποίο χτίζεται η Μινεσότα. Ο “Ant-Man” είναι αυτός που μπορεί να πάρει την μπάλα όταν όλα μικραίνουν, να δημιουργήσει κάτι από το τίποτα και να αλλάξει το συναίσθημα ενός αγώνα μέσα σε λίγες κατοχές. Ωστόσο, δεν μπορείς να περιμένεις τα πάντα από έναν παίκτη… διαφορετικά το άθλημα θα ήταν ατομικό.
Ο Άντονι Έντουαρντς μπορεί να ξεκινήσει την επίθεση, αλλά η αποτελεσματικότητά του μειώνεται όταν το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας περνά αποκλειστικά από τα χέρια του. Εκεί ακριβώς εμφανίζονται τα ερωτήματα της Μινεσότα. Οι Τίμπεργουλβς έχουν κενά και το μεγαλύτερο από αυτά είναι στη θέση του πλέι μέικερ.
Ο Μάικ Κόνλεϊ υπήρξε για χρόνια ένας floor general. Ο παίκτης που ηρεμεί την επίθεση, βάζει την μπάλα στο σωστό σημείο και βοηθά όλους να λειτουργήσουν καλύτερα. Όμως ο χρόνος αλλάζει τους ρόλους. Στα 38 του ο Κόνλεϊ δεν μπορεί να είναι για πάντα η βασική οργανωτική λύση μιας ομάδας που κυνηγά τίτλο. Ο Ντοντέ ΝτιΒιντσέντζο μπορεί να χειριστεί την μπάλα, αλλά όταν αναγκάζεται να λειτουργήσει ως βασικός δημιουργός, απομακρύνεται από τα δυνατά του σημεία. Ο Άιο Ντοσούνμου έδειξε στιγμές λάμψης, αλλά το αν μπορεί να είναι η μόνιμη λύση είναι ένα διαφορετικό ζήτημα.
Οι Τίμπεργουλβς χρειάζονται έναν πραγματικό οργανωτή, κάποιον που μπορεί να διευθύνει την επίθεση, να δημιουργεί πλεονεκτήματα, να τιμωρεί τις άμυνες που συγκεντρώνονται στον Έντουαρντς και να εμποδίζει τη Μινεσότα να περιπέσει σε στάσιμες κατοχές όταν η πίεση των playoff κορυφώνεται.
Το επιθετικό “ταβάνι” με τον σημερινό κορμό των Τίμπεργουλβς
Κάθε καλή ομάδα φτάνει κάποια στιγμή σε αυτό το σημείο. Όχι στο σημείο της διάλυσης, αλλά στο σημείο της αμφιβολίας. Οι Τίμπεργουλβς δεν είναι αποτυχημένο project. Δεν είναι ομάδα που χρειάζεται απαραίτητα να πατήσει reset. Δεν είναι ένα ρόστερ χωρίς επιτυχίες, χωρίς ταυτότητα ή χωρίς λόγο ύπαρξης. Ακριβώς γι’ αυτό η απόφαση είναι δύσκολη.
Ο Ρούντι Γκομπέρ, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά να μπει στο Hall of Fame, έκανε τη Μινεσότα πιο σοβαρή. Της έδωσε αμυντικό πάτωμα, rim protection, μέγεθος και μια σταθερά που δύσκολα βρίσκεις. Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για την πρόσφατη άνοδο των Γουλβς χωρίς να αναγνωρίσει τη σημασία του. Ωστόσο, ο συνδυασμός Γκομπέρ και Έντουαρντς δεν βρήκε ποτέ το επιθετικό “ταβάνι” που χρειαζόταν για να ξεπεράσει τα εμπόδια στη Δύση.
Ο Τζούλιους Ραντλ από την άλλη ήρθε για να προσθέσει κάτι διαφορετικό στην ομάδα. Πλεονεκτήματά του είναι η δεύτερη δημιουργία, η δύναμη και το προσωπικό σκορ. Πρόκειται για έναν παίκτη που μπορεί να πάρει κατοχές όταν η άμυνα κλείνει πάνω στον Έντουαρντς. Στα καλύτερά του, αυτό είχε νόημα. Στα χειρότερά του, όμως, η επίθεση βάραινε, η μπάλα κολλούσε κι οι χώροι γίνονταν πιο στενοί. Και στα playoffs, όταν τα μειονεκτήματα κάθε παίκτη μεγαλώνουν, αυτό το fit έγινε πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Ο Γκομπέρ και ο Ραντλ είναι δύο εξαιρετικοί και ταλαντούχοι παίκτες, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτό όμως που μπορεί να αμφισβητηθεί είναι εάν αυτοί οι δύο αποτελούν την κατάλληλη σύνθεση γύρω από τον Άντονι Έντουαρντς.
Η Δυτική Περιφέρεια που “πιέζει” τη Μινεσότα
Το πρόβλημα για τη Μινεσότα δεν είναι μόνο τι λείπει από τη δική της ομάδα, είναι και το περιβάλλον γύρω της. Τόσο οι Σαν Αντόνιο Σπερς όσο και οι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ φαίνονται έτοιμες να κυριαρχήσουν στη Δυτική Περιφέρεια για τα επόμενα χρόνια. Το γεγονός αυτό θέτει τους Τίμπεργουλβς σε πολύ πιο ασταθή θέση από ό,τι τα τελευταία χρόνια, καθώς δεν θα πρέπει απλώς να παραμείνουν καλοί. Οι “λύκοι” πρέπει να εξελιχθούν αρκετά γρήγορα ώστε να μη μείνουν πίσω από ομάδες που ήδη μοιάζουν να έχουν πιο καθαρή κατεύθυνση.
Άλλωστε, για μια ομάδα που έχει να φτάσει στους τελικούς περιφέρειας από το 2004, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να επιστρέψει εκεί αλλά να κάνει το ένα βήμα παραπάνω, φτάνοντας επιτέλους στο σημείο που κάποτε έμοιαζε “άπιαστο” όνειρο, στους τελικούς του NBA.
Αυτό είναι το πιο σκληρό σημείο για μια ομάδα που βρίσκεται ανάμεσα στο “πολύ καλή” και στο “πρωταθλήτρια” καθώς μπορεί να βελτιωθεί, αλλά και πάλι να μη φτάσει αρκετά κοντά. Γι’ αυτόν τον λόγο η στασιμότητα θα ήταν επικίνδυνη κι όχι επειδή η Μινεσότα δεν έχει χτίσει κάτι σημαντικό, αλλά επειδή η Δύση δεν θα την περιμένει μέχρι να λύσει όλα τα προβλήματά της.
Το πιο κρίσιμο NBA off season της εποχής Έντουαρντς
Οι Τίμπεργουλβς έχουν να κάνουν σοβαρή δουλειά χωρίς πανικό. Μπαίνουν στην off season με την ελπίδα όχι να γίνουν σημαντικοί γιατί αυτό το έχουν καταφέρει ήδη. Η ομάδα της Μινεσότα μπαίνει στην off season με σκοπό προσπαθώντας να λύσει τα τελευταία αινίγματα που τη χωρίζουν από το να γίνει ομάδα που μπορεί πραγματικά να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως… το καλύτερο πρόβλημα που είχε ποτέ αυτή η ομάδα.
Οι “λύκοι” πέρασαν δεκαετίες προσπαθώντας να αποκτήσουν έναν παίκτη σαν τον Άντονι Έντουαρντς. Τώρα που τον έχουν στο ρόστερ τους, το δύσκολο κομμάτι δεν είναι να τον κρατήσουν ευχαριστημένο αλλά να βεβαιωθούν ότι δεν θα κοιτάξουν πίσω σε πέντε χρόνια και θα αναρωτιούνται αν αυτή ήταν η καλύτερη ευκαιρία που είχαν ποτέ για να φτάσουν εκεί όπου θέλουν…
