Ο Νάντο Ντε Κολό αποχωρεί από το ευρωπαϊκό μπάσκετ αφήνοντας πίσω του μια καριέρα γεμάτη τίτλους, clutch στιγμές και μια σχεδόν… μαθηματική τελειότητα στο παιχνίδι του. Ο παίκτης που έκανε την αποτελεσματικότητα να μοιάζει με τέχνη, λέει αντίο στη EuroLeague.
Η EuroLeague ως σκηνή των μεγάλων γκαρντ
Η Ευρωλίγκα αδιαμφισβήτητα υπήρξε πάντα η “σκηνή” των μεγάλων ευρωπαίων γκαρντ. Είναι η διοργάνωση όπου οι δημιουργοί έγιναν ηγέτες, οι σκόρερ έγιναν θρύλοι και οι τεράστιες προσωπικότητες καθόρισαν ολόκληρες εποχές. Από τον Σπανούλη και τον Ναβάρο μέχρι τον Τεόντοσιτς και τον Σβεντ, οι μαέστροι που όρισαν το παιχνίδι της σύγχρονης EuroLeague είχαν πάντα κάτι… “θεατρικό” επάνω τους. Έπαιζαν με ένταση, φωτιά και συναίσθημα.
Ο Νάντο ντε Κολό είναι όμως ένας ξεχωριστός παίκτης. Δεν έμοιαζε ποτέ με κάποιον που ήθελε να κυριαρχήσει, δεν έπαιξε ποτέ για να κάνει show, ούτε τα έβαζε κάθε λίγο και λιγάκι με τους αντιπάλους του για το θεαθήναι. Κι όμως, ενώ δεν ήθελε να “φωνάζει”, για περισσότερο από μια δεκαετία κυριάρχησε στην Ευρώπη με τρόπο σχεδόν… χειρουργικό.
Το απόλυτο σύμβολο της efficiency era
O Νάντο ντε Κολό δεν “γεννήθηκε”, στη γραμμή παραγωγής που έχει διαμορφώσει τις τρεις δεκαετίες της σύγχρονης EuroLeague, σε χώρες που αγκαλιάζουν τη Μεσόγειο, ή στις όχθες της Βαλτικής και τα σλάβικα βουνά, τις λεγόμενες “μητροπόλεις” του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο Ντε Κολό είναι κάτι πιο… απόμακρο, γεννημένος στο βόρειο άκρο της Γαλλίας, στο μικρότερο χωριό του Καλαί, στο κοντινότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης με την Μεγάλη Βρετανία. Μεγαλούργησε στη Μόσχα και την Κωνσταντινούπολη, έξω από τα όρια της ηπείρου, μέσα όμως στην μπασκετική καρδιά της.
Ο Ντε Κολό έγινε το απόλυτο σύμβολο της efficiency era πριν καν υπάρξει ο όρος. Πρόκειται για έναν γκαρντ που έμοιαζε να παίζει πάντα μία ή ακόμα και δύο κατοχές μπροστά από όλους τους υπόλοιπους. Σαν να έβλεπε το παιχνίδι από ψηλά, κρατώντας απόσταση ακόμα κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Το μπασκετικό του IQ είναι τόσο υψηλό που κάποιες φορές έμοιαζε να βλέπει το παιχνίδι μισό δευτερόλεπτο πριν από όλους τους υπόλοιπους.
Το παιχνίδι του Ντε Κολό είχε μια ψυχρότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει έλλειψη φαντασίας. Το άκρως αντίθετο θα έλεγα. Είχε την ψυχρότητα του ανθρώπου που ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει πριν καν δημιουργηθεί η φάση. Αυτή η ψυχρότητα και η ακρίβεια αποτυπωνόταν και στην έκφραση του. Καμία κίνηση ή ντρίπλα του δεν ήταν περιττή, καμία προσποίηση υπερβολική, καμία απόφαση βιαστική. Όλα ήταν μελετημένα με ένα μαγικό τρόπο.
Και επειδή όλο αυτό καμιά φορά μοιάζει υπερβολικά “τέλειο”, με μαθηματική ακρίβεια, θα περίμενε κανείς το παιχνίδι να γίνεται βαρετό. Το παιχνίδι του Ντε Κολό, όμως, δεν υπήρξε ποτέ βαρετό. Πάντα υπήρχε χώρος για μια μπασκετική “πινελιά”, όπως μια no look pass απέναντι στο hedge, ένα floater στην τέλεια γωνία ή μια transition pass πίσω από την πλάτη, που… μερικές φορές έμοιαζε τόσο φυσικό όσο και μία συνηθισμένη πάσα με τα δύο χέρια.
Ντε Κολό ή αλλιώς… ο “Steve Nash” της Ευρώπης
Στην καριέρα του, έχει παρομοιαστεί με τον Steve Nash, ονομάζοντάς τον στο δρόμο για την δεύτερη Ευρωλίγκα του το 2019 “ο Στιβ Νας της Ευρώπης”. H ομοιότητα στο παιχνίδι ήταν εμφανής, αλλά δεν ήταν μόνο θέμα στυλ αλλά και αποτελεσματικότητας. Η αφορμή για αυτή την αναλογία ήταν ότι τότε ο Ντε Κολό έκανε την τέταρτη 50-40-90 σεζόν του (% δίποντο-τρίποντο-βολές). Μετά από εκείνη την χρονιά, ακολούθησαν άλλες πέντε τέτοιες με την τελευταία να έρχεται φέτος, στα 39 του χρόνια.
Κανένας άλλος στην ιστορία της EuroLeague δεν έχει πλησιάσει αυτό το επίτευγμα. Ίσως αυτό να περιγράφει τον Ντε Κολό καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Δεν υπήρξε ο παίκτης των πιο δυνατών highlights αλλά ο παίκτης που κάθε χρόνο τελείωνε τη σεζόν και κοιτούσες τα νούμερα του αναρωτώμενος πώς γίνεται να είναι ξανά τόσο αποτελεσματικός.
Το 2016, μάλιστα, είχε ήδη παραδώσει μία από τις σπουδαιότερες ατομικές σεζόν που έχει δει η διοργάνωση: MVP κανονικής περιόδου, MVP Final Four και πρώτος σκόρερ της EuroLeague. Μια χρονιά όπου έμοιαζε να παίζει σε διαφορετικό ρυθμό από όλους τους υπόλοιπους.
Ντε… Κοντρόλ το ματς
Για μια ολόκληρη δεκαετία, αν ήθελες να δεις πώς μοιάζει ένας guard που δεν σπαταλά ούτε μία κατοχή, έβλεπες Νάντο ντε Κολό. Ο Γάλλος γκαρντ υπήρξε ταυτόχρονα δημιουργός και εκτελεστής, στρατηγός και finisher, superstar και role player μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Προσαρμοζόταν σε κάθε συνθήκη χωρίς ποτέ να χάνει την ταυτότητά του.
Και πάνω απ’ όλα, ήξερε πάντα πώς να επηρεάζει τη νίκη. Πάντοτε στωικός, κρατώντας την απόσταση ανάμεσα στο συναίσθημα και το σκοπό. Χωρίς να “φωνάζει” και να επιδιώκει το θέαμα είχε πάντα το σπάνιο χαρακτηριστικό του ελέγχου. Έκανε control του ρυθμού, του χώρου, της κατοχής και τελικά του ίδιου του αγώνα.
Το τέλος μιας εποχής με το πιο… “Ντε Κολό stat”
Μπορεί να έκλεισε την καριέρα του με ένα δάκρυ, φεύγοντας ηττημένος από τον ημιτελικό του Final Four 2026, αλλά το τελευταίο του παιχνίδι έμοιαζε τόσο ταιριαστό με όλη την καριέρα του. Αποχαιρέτησε το ευρωπαϊκό μπάσκετ σε μια από τις μητροπόλεις του, αυτή που πάντα επισκεπτόταν ως αντίπαλος, σε ένα ματς που μπορεί η ομάδα του να έχασε με διαφορά 18 πόντων, όμως εκείνος έκλεισε το παιχνίδι με +12 στα 19 λεπτά που βρέθηκε στο glass floor. Το πιο χαρακτηριστικό “Ντε Κολό stat” imaginable.
Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που άλλαξε και το status της εθνικής Γαλλίας (με ένα χρυσό EuroBasket και δύο ολυμπιακά μετάλλια) φεύγει όπως έζησε μπασκετικά: αθόρυβα, αλλά αφήνοντας πίσω του κάτι τεράστιο.
Γιατί… ο Νάντο ντε Κολό σε όλη του την καριέρα δεν έπαιζε απλώς το τέλειο και όμορφο μπάσκετ αλλά ήξερε να παίζει το μπάσκετ που κερδίζει!
